Dag 34: Granier-Viverols, 34 km

Na het hoogtepunt van gisteren resten ons nog drie stapdagen naar Le Puy-en-Velay. Gezien we een beetje 't gevoel hebben dat de room van de soep is, leggen we die in rechte lijn af, pal zuidwaarts. 

Gisteren bewonderden we het sensationele landschap van op de toppen van de Haute-Loire, vandaag zitten we middenin de bosrijke landschappen, de hoogplateaus en groene grasvlaktes, charmante dorpjes, middeleeuwse kastelen.

In zo'n bergdorpje Viverols overnachten we in een lokaaltje van een camping, met zicht op het kasteel en huizen die in de kromme steile straatjes tegen de berg aan gebouwd zijn. 

Een terrasje 's avonds zit er niet in in,  een wandelingetje naar het kasteel met zicht op prachtige vallei van de Auvergne wel. De natuur is hier opvallend aanwezig en straalt een prettige rust uit. 

Frankrijk is hier nog echt authentiek. De huizen die we passeren, zijn karakteristiek.

Voor ons gevoel maken we een reis terug in de tijd en dat voelt goed. Heel goed.

Dag 33: Noirétable-Granier, 29 km

Vandaag was ongetwijfeld de koninginnenrit van dit tweede deel. Alle voorbije inspanningen,  zware hellingen en gevaarlijke afdalingen, alle kuitenbijters en aanvallen op de mentale weerbaarheid werden vandaag beloond met fenomenale landschappen en panorama's waarvan het spectaculaire onmogelijk op foto vast te leggen is. Een mens zou de hele namiddag foto's willen trekken, goed wetend dat geen enkel de schoonheid van de realiteit evenaart.

De meer dan duizend hoogtemeters (1010 stijgen, 770 dalen), de klim naar de Col de la Loge en naar de hoogste col van dit massief Pierre-sur-Haute (1634 m)... de 29 km van vandaag vlogen voorbij door het gigantische decor met zicht op de horizon die zich honderden kilometers ver bevindt.

Daar tussen de rotsen lunchen doet je stilstaan bij het ontstaan van de wereld. Beiden beseffen we dat dit een onvergetelijk moment, een mystieke ervaring is en dat het mysterie Schepping een gigantisch cadeau is waarvoor ook wij verantwoordelijkheid dragen.

Ook de weg naar de gîte moet niet onderdoen, de fotografische plekjes in de Hoge Venen van de Auvergne, blijven elkaar maar opvolgen. We vragen ons af of we hier in Zweden zitten, of in de Schotse Highlands of alvergens op de Camino in Spanje.

We overnachten in een 'jasserie', 

een zomerboerderij tussen de bergweiden en beboste hellingen. We stoken enkele houtblokken in de kachel want op deze hoogte (1350 meter)  is een trui onmisbaar, en zeker binnen. 

Ons avondmaal, petatjes in de room van de nabijgelegen Auberge, sluit deze schitterende dag in stijl af.

Dag 32: St-Priest-la-Prugne - Noirétable , 34 km

Prrrt”, “gjé”, “ahhha, “ggoee”, “krrr”, “ehe” “uhuh”... de babies in de safaritent naast ons vonden het een lumineus idee om rond kwart voor zes te beginnen kraaien en brabbelen. Zo hadden we ruim de tijd om een ommetje te maken naar de Casino in 't dorp om onze voorraad brood, fruit, beleg, kaas... aan te vullen (we kunnen maar beter 'wat' mondvoorraad meehebben tde komende dagen) en een ontbijt te nemen op een bankje met zicht op de Puy de Dôme die de omliggende bergen domineert. 

Het steekt niet op een colletje of een Puy meer of min (die 'meer' is vooral voor Bert). Hij volgt het GR-pad naar de Puy de Montoncel, met 1287 meter de hoogste van de Montagne Bourbonnaise  ; 

voor mezelf volstaan de comfortabeler départementals met zicht op de Auvergne. 

In Chabreloche ontmoeten we elkaar weer en volgen we de route naar Noirétable dwars door de zgn. zwarte bossen van de Auvergne.

Avontuurlijker bospaden zullen ver te zoeken zijn.

Steilere hellingen ook, we hebben 1280 hoogtemeters geklommen en 860 gedaald (die cijfers zijn dus 'verticaal' te interpreteren...) en ik weet nog altijd niet wat het lastigst is, stijgen of dalen. ...

Ons verblijf, le Sanctuaire De Notre Dame de l'Hermitage is een uitzonderlijke erfgoedsite met fresco's, beelden en missiekruisen.

 Maar ook zonder die kunstschatten is dit 'heiligdom' heel bijzonder. Gezien er geen roepingen meer zijn in Frankrijk werden hier zusters van Salette uit Madagaskar geïmporteerd . Ze kunnen in ieder geval goed koken...

 

En die ligging alleen al, op een rots op een hoogte van 1140 meter...

zicht vanuit de kamer 

Dag 30 en 31: Saint-Léon- Saint-Priest

Dag 30: Saint-Léon - Arfeuilles, 34 km

Omdat de GR van dit traject nog 5 km langer is, past Bert  de route aan zodat ze nog net haalbaar is met een zware rugzak. Dat bleek een goede keuze want onze variante verloopt grotendeels over asfaltwegen met mooie vergezichten op de weidse landschappen. Op een GR-pad is dat vaak niet het geval.

Onze eerste (koffie)stop is in het dorpje met de welluidende naam...  Bert; we houden er uiteraard een fotoshoot.

Enkele km verder, boven op de Mont Bert, hebben we niet alleen een schitterend zicht op zowel de Morvan als het Centraal Massief, maar bevinden we ons, na exact een week stappen,  precies in 't midden van het traject Vézelay -Le Puy-en Velay. We klinken er op met... een appel en een banaan.

De fotografische plekjes volgen elkaar in sneltempo op, de Auvergne is waarlijk een erg mooie maar best ook pittige streek. Helemaal niet erg om een inspanning te doen als je met zo'n mooi zicht beloond wordt.

In Arfeuilles is er geen enkele 'commerce' open en het  restaurantje hield het hier enkele jaren geleden voor bekeken. Tijd dus om ons noodrantsoen aan te spreken: linzen en Royco-minutesoup... Ons brood houden we voor morgen want dan is 't maandag en ook dan blijft alles potdicht...

Dag 31: Arfeuilles - Moulin St-Priest, 29 km

Het aantal gîtes en overnachtingsmogelijkheden in deze streek (de cols van de Auvergne) situeren zich in het dure segment of zijn anders onbestaand , om dan nog maar van de winkeltjes en restaurantjes te zwijgen; die zijn hier helemaal aan 't uitsterven,  in dorpjes zie je de ene leegstand na de andere.

Halverwege de route kiezen we dan maar voor een alternatief en zetten koers richting Camping Le Paradou, een beetje buiten de route maar met zekerheid van een safaritent én een restaurantje.
In het dorpje St-Clément komen we als bij wonder aan een terrasje. We eten er een hartige kaastaart maar die calorieën smelten letterlijk al even snel weer weg wanneer we de beklimming van de col aanvatten; die begint al direct met een helling van 14%. 

We volgen verder de GR3 maar die loopt door een windmolenpark en dat is op z'n zachtst uitgedrukt nogal saai te noemen. Een GR-pad is sowieso al 'avontuurlijker' (lees: op beddingen en steenbrokken lopen en dus kijken waar je je voeten zet) en lastiger (met een rugzak van om en bij de 15 kg) dan over de weg maar als je dan ook nog alleen maar dennenbomen en windmolens ziet, voelt dat al rap aan als een aanslag op je mentale weerbaarheid... 

Tot je aan een decor komt waarin je de de rest van de linzen van gisteren kunt verorberen; wat zou er meer energie geven:  de linzen of het panorama op 1010 meter hoogte?

In de camping beschikken we over een safaritent maar die gebruiken we enkel om te slapen. De rest van de dag spenderen we in het zwembad en het restaurant. Een goed gesprek bij een steak, een veggieburger met frieten en een Karmeliet, het lijkt een eeuwigheid geleden...

Dag 29: Abdij 7 Fons - St. Léon, 18 km

Om zeven uur zitten we al(weer) in de abdijkerk voor de lauden (ja, Bert ook😣...); de trappisten hebben er al een sessie op zitten om kwart voor vier vanochtend. De gezangen van de trappisten zijn weer hemels en verheven; jammer enkel dat ze in 't Frans zingen, in 't Latijn klinkt het toch nog net wat bovenaardser. 

(foto mag niet gepubliceerd worden... er zitten blijkbaar monniken die liever niet op 't internet te zien zijn... Nvdr: vettige nonkel Roger is hier niet te zien; gelukkig voor Bert 😖...)

Aan de ontbijttafel -er ligt zowaar een croissant want vandaag is een feestdag wegens de aanstelling van een novice monnik, een nieuwe intreder- beslissen we om er een rustdag van te maken. 

Daarom doen we slechts 18 km vandaag tot aan de gîte municipal in Saint-Léon. Het profiel is redelijk vlak en dat zal zowat de laatste keer zijn want het Massif Central is al in zicht; in de verte doemen de puys en de cols al op.

Voor Bert is 18 km  (weer) te weinig, hij doet nog een klimmetje naar de Puy St. Ambroise (436 m) waar je uiteraard een mooi zicht hebt op de Loirevallei.

In het dorp bezoeken we de enige 'commerce' van St-Léon, een bakker met terras. We nemen er 

de meest marginale foto van de Camino '22...

 Zo gaat dat dan als je tegen tweeën aankomt in een boerengat waar niets te beleven valt... 

Of toch, de gîte beschikt over een ligbad...

een uitzonderlijke zaligheid voor een pelgrim 😂.

Dag 28: Mont - Sept Fons (abdij)

De laatste stapdag in de Morvan brengt ons naar de vallei van de Loire. 

Na enkele pittige klimdagen mag het al eens een vlakkere etappe zijn; het betere klimwerk moet trouwens nog komen, in het Centraal Massief volgende week.

Vanaf de Loire begint de Auvergne en we komen die binnen via het departement Haute-Loire (met Le Puy-en-Velay als belangrijkste plaats). 

Langs een zijkanaal stappen we tot aan de abdij van Sept Fons (zeven bronnen) 

waar we bij de Cisterciënzers in een 'cel' overnachten. 

We maken er de vespers mee en met 70 zingende monniken is dat best imponerend.

 Ook het avondmaal is indrukwekkend maar dan door de verplichte stilte aan tafel. Na het diner (Cisterciënzers en trappisten zijn trouwens meestal vegetarisch) maken we nog een wandeling door het 40 ha grote domein waar de monniken volledig zelfvoorzienend kunnen leven. De laatste stapdag in de Morvan brengt ons naar de vallei van de Loire. Na enkele pittige klimdagen mag het al eens een vlakkere etappe zijn; het betere klimwerk moet trouwens nog komen, in het Centraal Massief volgende week.

Vanaf de Loire begint de Auvergne en we komen die binnen via het departement Haute-Loire (met Le Puy-en-Velay als belangrijkste plaats). Langs een zijkanaal stappen we tot aan de abdij van Sept Fons (zeven bronnen) waar we bij de Cisterciënzers in een 'cel' overnachten. 

We maken er de vespers mee en met 70 zingende monniken is dat best imponerend. Ook het avondmaal is indrukwekkend maar dan door de verplichte stilte aan tafel. Na het diner (Cisterciënzers en trappisten zijn trouwens meestal vegetarisch) maken we nog een wandeling door het 40 ha grote domein waar de monniken volledig zelfvoorzienend leven. De regelmaat in het leven van de monniken (7-8 keer per dag in de kerk, de eerste keer al om... 03.45 u ) moet echt wel rust geven aan een mens. En hopelijk ook aan de maatschappij.

Dag 27: Issy l'Évêque - Mont

Le Signal de Mont is de laatste 'col' van de Morvan, vandaag is dan ook de laatste dag in dit wandel'paradijs'. Morgen liggen de  ongerepte natuur,  bergen, heuvels, uitgestrekte bossen, blauwe meren en kabbelende riviertjes van dit  gebied dat groener is maar ook meer regendagen (ook vandaag) kent dan gemiddeld in Frankrijk, achter de rug.

Ergens midden het zoveelste bos eindigt de GR13 en vanaf hier volgt de route de GR3. GR-paden, dat betekent boswegjes, landwegjes en vooral omwegjes om de (vaak kortere) asfaltweg te vermijden. De GR3, het oudste GR-pad van Frankrijk, volgt de Loire van de bron tot de monding (in de Atl.Oceaan).

In Mont komt Marie-France ons ophalen. Ze ontvangt ons in haar afgelegen huisje op 5 km buiten de route. De honderden theepotten in haar interieur moeten het geheel een idyllische aanblik geven. 

Met haar pensioentje van €560 (ze zou dat kunnen aanvullen tot €900 maar dan moeten haar kinderen dat na haar dood terugbetalen) zijn wat extra-inkomsten van pelgrims mooi meegenomen. 

Marie-France was tot haar pensioen deeltijds huishoudster bij de markies en markiezin. Met haar anekdotes over de etiquette en beleefdheidsregels au château en onze pelgrims- en andere verhalen vliegt de avond zonder tv en internet (noch voor het ene noch voor het andere ligt de kabel tot in deze uithoek van Frankrijk) op de lekker ouderwetse manier voorbij, even ouderwets als de zonsondergang waarnaar we van uit ons dakraam zouden kunnen blijven staren.