Vdlp11

In de monumentale stad Cáceres, vergelijk het met Brugge, worden de straten gekuist, vlaggen opgehangen, podia opgesteld... alles wordt in gereedheid gebracht voor de Semana Santa. Je voelt de adrenaline hier stijgen ..

Enkele jaren geleden werden hier in het historische centrum, dat werelderfgoed is, 10 dagen lang opnames gehouden voor de Game of Thrones-serie House of the dragon. 

Binnenkort komt er hier trouwens een enorm boeddhistisch centrum met een boeddhabeeld van 47 meter hoog. Alles voor de diversiteit, nietwaar, want wat de band is tussen Cáceres en boeddhisme zou ik begot niet weten.

Vandaag bezoek ik het Museum voor Moderne Kunst (Helga de Alvear) met een van de belangrijkste collecties hedendaagse kunst in Europa in een gebouw dat internationale architectuurprijzen heeft gewonnen.  

,

Goya, Kandinsky, Ai Weiwei zijn slechts enkele van de artiesten die ik aantref. 

(de luchter= de aristocratie of elite die regeert; de val is altijd nabij ..).

Opmerkelijk: toegang volledig gratis!

Op de terugweg spring ik binnen in het enige  oorspronkelijke nog toegankelijke Arabisch huis uit de 12° eeuw, 

met een hamam, een harem (ver van de straat want ze mochten niet gezien worden), theekamer, danssalon enz. 

Het is middag als ik, goed ingevet, Cáceres verlaat. Het zou onverantwoord zijn om in deze hitte nog 30 km te stappen en hou het bij een bescheiden 12km die ik stap met de Britse (vegetarische) gezondheidsfreak Steve. Het gespreksonderwerp weerspiegelt zich in het avondmaal dat we samen bereiden: rijst, linzen, groenten.

Charles, een Québécois (Canada) en ik sluiten af met -hoe kan het anders als je in Casar zit- een kaasdessertje, de schapenkaas Gran Casar, ooit verkozen tot beste kaas van Spanje. We gaan morgen wel een kilometerke meer stappen ...

Alle foto's van vandaag: https://photos.app.goo.gl/MbSyh16dwoesooZeA

Vdlp10

Lastige route vandaag. Niet alleen wegens de lengte 38 km), maar vooral wegens de ondergrond: veel zandwegeltjes met diepe tractorsporen en wegjes met losliggende keien van o.a. roze graniet. 

Niet bepaald de meest comfortabele manier om te 'wandelen'. Het alternatief is natuurlijk, zoal er wel meer doen, de 'carretera' (asfaltweg) nemen 

-de route springt voor een groot deel haasje over met de snelweg en de alomtegenwoordige N630- maar dan mis je toch wel de schoonheid van de natuur, een oud brugje 

of stapstenen over de wassende beekjes. Niet dat het zicht zo spectaculair is als gisteren maar het kan niet alle dagen feest- en zondag zijn. 

Die weg slingert zich door een natuurgebied met vooral steeneiken en olijven. Langs de kant bloeien vooral de herik en brem met witte i.p.v. gele bloempjes, de Iberische brem. 

38 km en een blauwe teennagel verder bereik ik  het oude centrum van Cáceres, 

met gebouwen uit de middeleeuwen en de renaissance, dat op de Werelderfgoedlijst staat. 

Het oude centrum (op een heuvel) staat vol met paleizen, stadsmuren en torens. 

Op die laatste nestelen opvallend veel ooievaars waardoor de binnenstad zelfs een beschermd vogelgebied is. Waarschijnlijk is dat in Izegem ook zo, maar dan voor de duiven 😤😁...

Alle foto's van vandaag: https://photos.app.goo.gl/4UFAaBrb8ehMX8xJ9

Vdlp9

Ik verlaat de albergue met Don uit Litouwen. We fileren al gauw de Europese politiek, Rusland en de Baltische staten en uiteraard de Belgische constructie. Hij doet de camino, hou je vast, omdat hij hommeles verwacht met Poetin, dat hij alles aan het voorbereiden is om zijn puist te scheuren als Vlad daar binnenvalt.

Bij de ingang van het natuurpark Cornalvo hernemen we elk ons eigen tempo (hij heeft langere benen en zijn focus is vooral de eindmeet terwijl die van mij het Parque Natural zelf is).

En dan, ongelooflijk, doet 'ze' het weer.  "Volg deze weg 14,9 km"...  

Een tegenvaller, een koude douche of  afknapper? 

Neen, deze keer hoor je me niet klagen. In tegenstelling tot vorige vrijdag verloopt de route nu door een práchtig natuurpark. Zo mooi dat ik wel twee keer naar huis bel om de beelden te tonen van het ongerepte landschap met zand- en keibaantjes die zich slingeren dooreen het heerlijk decor met bloeiende brem, pluimlavendel en cistus. 

Geel, paars en wit, overal waar ik kijk. En het beste moet nog komen want overal zie ik knoppen die op openbarsten staan.

Wat een feest zal het volgende week zijn, dan wordt het 10 keer zo rijk aan bloemenpracht en geuren van lavendel en citrus.

Ik neem een lunch op zo'n megarotsblok dat is blijven liggen van na de laatste ijstijd en ik hoor intussen de koekoek in de verte. Ik leg me een half uurtje op mijn rug om naar boven te staren op zoek naar de leeuwerik die me al de hele tijd volgt en ik tel de ooievaars die hier hun biotoop hebben. Het zou zonde zijn om hier voorbij te snellen en geen tijd te nemen om te beseffen wat een gelukzak ik toch ben dat ik dat allemaal kan en mag meemaken. Een paradijs is dat hier. Voor zo'n ervaringen doet een mens de camino. Beter wordt het niet...

Na 35 km bereik ik het klooster Casa de Acogida de los Esclavos de María y de los Pobres, een opvanghuis voor 60 mensen met een beperking. Pelgrims zitten op het derde verdiep, de 'ergste gevallen', zeker?

Met een vijftiental (o.a. vier Vlamingen) krijgen we een avondmaal: koude pasta met koude kip in een koude refter. In de koude slaapzaal leg ik 2 dikke dekens boven mijn slaapzak. Hoe warm het hier overdag buiten is, zo koud is het hier 's nachts overal binnen.

Alle foto's van vandaag: https://photos.app.goo.gl/4hnJ7BdibcHqrUj29

 

Vdlp8

Met Mérida bereiken we vandaag het eerste (culturele) hoogtepunt van de Via de la Plata,  hoofdstad ook van Extremadura en ooit een van de belangrijkste steden van het Romeinse Rijk en nu een waarachtig openluchtmuseum van Romeinse monumenten.

Door de ochtendnevel is er van het landschap niet veel te zien. Ik focus mijn aandacht op de bloemen langs de kant van de weg en je kunt hier vooral genieten van het mosterdplantje, vlasbekje maar ook de hottentotvijg en het slangenkruid (de stijl van de bloem lijkt op een slangentong).

Het is nog maar goed 11 uur als ik de beroemde Romeinse brug van Mérida oploop. 

De nevel is opgetrokken en de wolvin die Remus en Romulus voedt, schittert in een stralende zon. 

Ik heb een halve dag om alle Romeinse monumenten te bezoeken. Ik doe dat samen met Theo, wiens 'gracias' meer klinkt als 'gratis jas'. Een Ollander dus. 

* het alcazaba, het oude Moorse fort

* het Romeins theater, een van de best bewaarde (ze geven er zelfs weer voorstellingen) voor 6000 toeschouwers 

* het amfitheater voor 16000 toeschouwers, voor gladiatorengevechten, enz. Niet zo indrukwekkend als het Colosseum maar met een beetje fantasie hoor je ze hier IUGULA roepen (Dood hem) of MISSUS (Vergeef hem).

*  De tempel van Diana, nu rest alleen nog de voorgevel. Stel je voor:  in de 15° eeuw hebben ze er een paleis in en op gebouwd... Aristocraten en koningen hé...

De albergue (een oude molen) is prachtig gelegen in een park aan de rivier en met drie Ollanders (Theo, Gert en Wim) en de Zweedse Carina sluiten we op het terras deze interessante dag af. 

Foto's bij deze blog: https://photos.app.goo.gl/Dkk11eh9NcFqNz2B7

Vdlp6

Het voordeel van vroeg te vertrekken is dat je van de zonsopgang kunt genieten.

 Het nadeel is dan dat je, als je maar een etappe van 20 km gepland hebt, voor de middag al ter bestemming bent. Zafra is nu ook niet het stadje om er een hele dag en avond te verblijven.

 Ik bezoek het historische centrum met de statige 'paleizen' waaraan het stadje z'n bijnaam Klein Sevilla te danken heeft, en de kerk van Nuestra Señora;

 bij een koffietje op de Plaza Grande hak ik de knoop door en beslis ik om verder te stappen. 

Ik kan stoppen in Los Santos, een van de vele witte dorpen hier, 

 of helemaal verder gaan tot Villafranca en twee etappes in één dag doen. Ik laat het afhangen van het landschap en van de benen. 

De route baant zich een weg door het okerkleurige landschap 

langs oude Romeinse heirbanen met schitterende vergezichten en zandpaden

tussen de olijfgaarden, sinaasappelplantages en oude en nieuwe wijngaarden.

 En de benen weten van geen ophouden. Zou het dan toch waar zijn dat spieren een geheugen hebben? Zo leg ik 38 km af tot Villafranca de los Barros als een fata morgana achter de zoveelste top opdoemt en ik heb er meer van genoten dan van een hele namiddag terrasjes doen en koffie te drinken.

De hele namiddag verloopt op een zandweg van rode aarde onderweg tussen de olijfgaarden van Extremadura, met mijn petje achterstevoren want de Via de la Plata loopt pal naar het noorden. Pas in de douche voel ik dat niet m'n nek maar de achterkant van de armen en de benen verbrand zijn...

Vdlp7

Foto's bij deze blog

"Morgen 27 km naar Torremejia en slechts 15 verder naar Merida. Zin in een marathon?" had Michel me veelbetekenend aangekeken. "Eerst die 27 km en daar zien we dan wel," was m'n antwoord. 

Ik pin me niet graag vast op een planning; ik zie wel hoe het weer en het landschap er uit zien en hoe het lichaam reageert na de voorbije 38 km. 

Het weer valt best mee. Armen en kuiten smeren is de boodschap. Het lichaam biedt ook geen reden tot klagen. 

Het landschap is een ander paar mouwen. 

Die 27 km bestaan uit welgeteld twee (2!) straten. 

Na 12 km zegt de madam in m'n gps: 'Volg deze weg over 15,3 km'. Dat is een regelrechte aanslag op je moraal, een test in uithouding, in doorzettingsvermogen, in volharding. 15 km volledig blootgesteld aan de zon, lang, vlak en erg eentonig. Het is stappen met de blik op oneindig en het verstand op nul. Terten, terten, terten. Op zo'n momenten is een podcast van de Rechtvaardige Rechters een perfecte afleider.

De Romeinse heirbaan waarover de route loopt (eigenlijk eronder), verbond Sevilla met Merida en verder naar Astorga om marmer te vervoeren enz. 

Later werd diezelfde heirbaan gebruikt door de Moren die Spanje veroverden en uiteraard ook door de duizenden pelgrims naar het graf van de apostel Jacobus. Historisch belangrijk, maar mo-no-toon! 

Kaarsrecht, eindeloos, en met olijven- en wijnstokken tot aan de horizon waar de bergen al opdoemen.

Die 27 km, zonder pauze want daar heb ik in de vlakke zon geen zin in, eindigt in een herberg waar ik me verwen met een eigen kamertje met douche. Morgen nog 15 km naar hoogtepunt 1: Mérida.