Dag 3 Via Scaldea: Hergnies-Sebourg

Het was zalig wandelen in de morgen met de opkomende zon op mijn snoet en de vogels die hun lief proberen binnen te doen. Ook vandaag staat slechts een twintigtal kilometer op het programma. 30 en meer worden meer  uitzondering dan regel; zo is er meer tijd om te genieten van een bankje, een  gesprekje met een visser of een eenzame wandelaar. En hoe uitzonderlijke die is, hoe interessanter. Daar is Erasmus weer ..

Halverwege de route zet ik me neer op een bankje naast de kerk en neem ik het lunchpakketje dat Daniëlle me meegaf. Brood met beleg, twee bananen, 3 eieren en wat koekjes als dessert. Ik voel me  als een verwend jochie dat van oma zijn boterhamdoos meegekregen heeft naar het speelplein. Op het bankje vlei ik me neer met mijn hoofd op de rugzak en hou ik een siësta van een half uurtje. Daarna maak ik een ommetje naar Marchipont, een grensdorp in België en Frankrijk (er zijn dus twee Marchiponts...). In het kerkje daar, waar nog eens per jaar een mis gehouden wordt, bulkt het van kunstschatten, zoals je die zo vaak in Frankrijk tegen komt. Een calvarie uit de 16e eeuw, een St-jacobsbeeld uit dezelfde tijd,...  maken het ommetje meer dan de moeite waard. 

's Avonds ben ik te gast bij de ex-bakkersvrouw van het charmante Sebourg, met een kasteel en een opvallende kerk die op de heuvel gebouwd en dus al van erg ver te zien is. In de kerk is vooral de houten lambrisering waardevol alsook de 'piscine liturgique', om de resten van b.v. het doopwater niet in de riolen te moeten gieten maar naar de funderingen van de kerk te leiden.

We sluiten de avond af met een partijtje Rummikub. Ik laat Dominique het eerste spelletje winnen en daarna maak ik haar twee keer meedogenloos  af met twee jokers. 

dag 2 Via Scaldea: Doornik-Hergnies

Zo, de kop is er af. Na Kortrijk-Doornik vorige week als proloog is de stad met de vijf gelijke klokkentorens ideaal om aan te sluiten op de Via Scaldea. Doornik is altijd een belangrijke etappeplaats geweest op de weg naar Santiago de Compostela.

De uitgang van deze kunststad (Rogier van der Weyden, tapijtweverijen, porselein, kathedraal met werk van Rubens...)  loopt langs het jaagpad langs de Schelde. Deze rivier (Via Scaldea) blijft mijn trouwe metgezel voor de rest van de dag.  Tot de middag  is vooral de vroegere en huidige cementindustrie de uitdrukkelijke aanwezige, in de namiddag loopt het traject langs de Schelde doorheen een frisgroen natuurgebied van de Mortagnestreek. 

De zoektocht naar een slaapplaats in Condé verliep deze keer niet van een leien dakje. 

*Voorzieningen voor pelgrims zijn er hier sowieso niet. 

*Van de presbytère kwam maar geen antwoord. 

*Het stadhuis van Condé was vrij duidelijk: 'On ne peut pas vous aider, Monsieur...'  

*Een telefoontje naar de burgemeester kon niet helpen...

Toen ik in het natuurgebied in het charmante Hergnies aankwam, hield ik het voor bekeken en besloot daar te zoeken naar een slaapplek. 

*De accommodatie voor openluchtklassen kon me niet ontvangen; stel je voor, een zestiger bij veertig pubermeisjes...  Volgende stap: stadhuis.

*Daar gaf men me een lijst van gîtes maar de bediende wist blijkbaar niet dat die enkel verhuurd worden per week. Volgende stap: de parochie.

*De permanentie in de parochie was onbestaande. Volgende stap: het café.

*In café de la mairie raakte ik ook niet verder. Volgende stap: op zoek naar een boerderij.

Net op dat moment kruist Danielle, met haar boodschappentas op weg naar huis, mijn pad en brengt de redding. In het sobere huis met negen katten valt me een royale ontvangst te beurt: een hartverwarmend avondmaal, inclusief Leffe, kaas als dessert en nog een ijsje bovenop.

Zoals zo vaak in 't leven draagt elk probleem de kiem in zich  van de oplossing. En die is vaak beter dan voordien. 

Camino 2022

Het pelgrimvirus laat blijkbaar niet makkelijk los. Onderweg zijn, en zijn we dat niet heel ons leven, is een heel bijzondere ervaring. 

Door in de natuur te wandelen kom je echt tot jezelf en word je gevoeliger voor wat echt belangrijk is. 

Een camino is loutering. 

Een camino is loskomen uit de mallemolen van het dagelijks leven; rust, ook in je hoofd. 

Een camino is vooral onthechting van bezit en persoonlijk belang. 

Een camino helpt je ook om persoonlijke ballast achter je te laten: ‘Hoe ga ik verder met de volgende decennia…’. 

Na de camino, wanneer de échte Camino begint, gaat het gemakkelijker om de controle los te laten. Je staat open voor wat gewoon op je pad komt, of je nu iets zoekt of niet. 

Ook loslaten hoort daar heel sterk bij. Je hebt onderweg immers contact met mensen die je toevallig tegenkomt; dat zorgt voor aangename gesprekken en échte verbinding. Die mensen krijgen al heel snel ‘voor eeuwig’ een plaats in je hart. Maar hen na enkele dagen weer loslaten is er een onvermijdelijk onderdeel van. 

Na een vrij intense periode (o.a. overlijden van Ivan) dient de tweede jaargang van de Camino zich aan, uiteraard via een andere route dan vorig jaar. Wie de blog van 2021 volgde, zal zich herinneren dat de route in Frankrijk via Chartres, Tours, Bordeaux (de Landes) om via Baskenland Spanje binnen te gaan, van noordoost diagonaal naar zuidwest zeg maar, niet de mooiste was. Ervaren caminogangers zeiden me vorig jaar herhaaldelijk dat de Via Podiensis veruit de mooiste is. Daarom ziet de route van 2022 er grosso modo als volgt uit: 

-Via Scaldea, de Schelderoute: (Izegem-) Doornik-Reims: 220 km 

-Via Campaniensis, de champagneroute: Reims-Vezelay: 285 km 

-Vezelay - Le-Puy-en-Velay, door de Morvan: 472 km -Via Podiensis: Le-Puy-en-Velay - St-Jean-Pied-de-Port: 751 km 

-Camino Francés (of een andere, we zien wel): 775 km 

2500 km in totaal dus en daarvoor reken ik weer op een honderdtal stapdagen hoewel die wegens omstandigheden een paar keer zullen onderbroken worden. Zo keer ik eind mei al voor enkele dagen terug voor de eerste communie van Stiene. 

De routes zijn niet het enige verschil met vorig jaar. Dit jaar vertrek ik, doelbewust, meer onvoorbereid dan vorig jaar. Er zijn helemaal geen overnachtingsplaatsen gereserveerd noch geselecteerd, ook niet voor het begin, en ook de gpx-bestanden heb ik slechts voor de eerste dagen opgeslagen. Het wordt dus ongetwijfeld meer een avontuur dan vorig jaar en dat betekent meteen ook meer vrijheid en een minimale planning.

Route van 2021: Tours (A), Bordeaux (B), Saint-Jean-pied-de-port (C,) Santiago de Compostela (D), Porto (E), Ferrol (F), Maxia en Fisterra:

Route van 2022: Reims (A), Vezelay (B), le-Puy-en-Velay (C), Saint-Jean-pied-de-port (D), Santiago de Compostela (E):

 Momenteel staat nog niet vast welke Camino ik in Spanje zal nemen. Er is immers keuze te over. 

Vertrek: dinsdag 3 mei 2022. 

De blog: wie vorig jaar al de blog ontving via follow.it zal ook nu weer automatisch via mail geïnformeerd worden over het verschijnen van een nieuwe blogtekst en hoeft dus niets te doen. 

Wie zich voor attendering via e-mail wenst aan te melden, volgt onderstaande stappen: 

1. ga naar www.follow.it Vul de naam van de blog in: www.geertstapthetaf.blogspot.com 

2. Op de tweede pagina klikt u gewoon op ‘continue’ 3. Op de derde pagina vult u uw e-mailadres in. Klaar! Telkens er een blog gepubliceerd wordt, krijgt u een melding. 

 Je kan ook direct naar de blog gaan (www.geertstapthetaf.blogspot.com) en daar in de linkerbovenhoek je e-mailadres achterlaten. 

Het filmpje (niet chronologisch maar thematisch) van 2021 (Via Brugensis en Turonensis, Camino Francés, Inglés en Portugués, Muxia, Fisterra) vindt u hier.

Laat de tweede Camino maar komen. Hopelijk is het aantal ontmoetingen en gesprekken met pelgrims met zeer verschillende achtergronden, nationaliteiten en leeftijden even groot en zinvol als vorig jaar. Want niet Santiago is het doel, de Camino zelf is het doel; maar dat weet u nog van vorig jaar.

Dag 106: Lires-Fisterra, 18 km

Ook de Cabo Finisterra in Fisterra behoort tot de Costa da Morte. De Romeinen dachten dat dit het einde van de wereld was. Intussen weet men wel beter maar de naam is gebleven. De wandeling er naartoe, met Anna en Ricardo en Bert, is een van de mooiste van het post-Francés-tijdperk: bossen, bergen, het ‘descanso’(rust)-‘hippie’huisje in Buxán, voor de laatste dag uitzonderlijk mooi weer... en steeds de oceaan in het vizier.
Op de Cabo Finisterra, een granietheuvel van 600 meter hoog, een mythische plek waar pelgrims al eeuwen vóór de Santiago-hype naartoe gingen om de zon te zien ondergaan naar de ‘andere’ wereld (die toen nog een platte schijf was...; pas eeuwen later recupereerde een handige bisschop de St-Jacobslegende) zitten we meer dan een uur op een rotsblok ‘afscheid’ te nemen van mijn memorabele Camino’s.

 In Fisterra krijgen we onze Fisterrana, het document dat aangeeft dat je na Santiago nog te voet naar het einde van de wereld hebt gewandeld...

Ik heb bijna 2500 km gestapt, dankbaar omdat ik geen problemen ondervond, voor de  onbeschrijfelijke panorama’s en landschappen en de haast dagelijkse boeiende ervaringen die me als mens erg geïnspireerd hebben. 

Ik heb werkelijk zeer veel mensen ontmoet, zowel onderweg in Frankrijk als op de vier Camino’s. Sommigen terloops, andere frequenter, uit alle hoeken van de wereld. Ik beschouw al deze ontmoetingen als bijzonder verrijkend en een essentieel onderdeel van de tocht. Sommigen hebben onuitwisbare sporen nagelaten: voor hen geen adiós maar hasta la vista. 

Straks nemen we het vliegtuig naar Madrid; daar rest er ons nog een dag om deze onvergetelijke ervaring in Prado-schoonheid te eindigen. Dit smaakt ongetwijfeld naar meer...

Ultreia et suseia. 

Pax et bonum. 

Ad continuandum. 

Dag 105: A Grixa-Muxia-Lires, 31 km

Anna en Ricardo, Berts Portugese vriend, vervoegen ons in de albergue. Na 15 km bereiken we het idyllische vissershaventje Muxia. 

Van hieruit nemen we een pad naar de Nosa Señora de Barca en op de top van deze heuvel hebben we een prachtig uitzicht op de bossen die in de oceaan lijken te eindigen, heel anders dan b.v. de Vlaamse of Bretoense kust. 

Na de koffie met chupita krijgen we onze ‘Muxiana’, “een kostbaar geschenk van vergeving, een beloning voor standvastigheid en geloof”.

De lunch op een rotsblok van de Costa da Morte, die zijn naam te danken heeft aan de grillige kust en de vele rotsblokken die ervoor liggen, is spectaculair door het beuken van de golven en het metershoge opspattende schuim. 

Samen met de regenboog is dit de oceaan op z’n best. 

Hier staat ook een monument ter herinnering aan de olieramp van 20 jaar geleden met de tanker Prestige.

Dag 104: Lago-A Grixa, 24 km

Samen met een Catalaanse vader/zoon-combinatie verlaten we om 9 uur en als laatste de albergue. 

Vooral het weer is de hoofdrolspeler vandaag, en meer bepaald de regen. Echte Galicische regen, met vlagen die doorheen de hoes tot binnen in je rugzak doordringen; RIP Berts gsm.  De waardin van de herberg legt hem nog bij het haardvuur in een potje rijst maar de schade is onherroepelijk. 

Naar ‘t schijnt hebben ze in het Gallego meer dan 70 woorden voor regen. Vandaag zaten we in ieder geval twee keer in een ‘battuere’ (hevige regenbui) en de rest was ‘choiva’ en ‘froallo’, regen en motregen. Allemaal lluvia. 

Maar niet getreurd, zelfs in de regen ziet Galicië er schitterend uit.

Dag 103: Negreira-Lago, 28,7 km

We kiezen ​​voor een iets langere etappe, in een volledig landelijke omgeving en met heel wat hellingen. 

We opteren voor een variante langs de Rio Barcala maar de weelderige dennen-, kastanje- en eikenbomen en vooral de watervalletjes maken de omweg meer dan de moeite waard. 

Aan het einde, bij de beklimming en afdaling van de berg Aro, genieten we van een mooi uitzicht over de Xallas-vallei en het grote stuwmeer van Fervenza. 

Gelukkig heeft onze albergue, Monte Aro, een menukaart want behalve de albergue is er in dit landbouwdorp geen levende ziel te bespeuren. ‘t Is dan ook 1 november vandaag...