Dag 7 Via Scaldea: Plomion-Parfondeval

Het lijkt wel alsof de makers van de Schelderoute elke dag voor een nieuw hoogtepunt wilden zorgen. Eergisteren een dagje woud, gisteren de Thiérache-streek en vandaag de route van de versterkte kerken. Daarvan zijn er hier een zestigtal en waarschijnlijk liggen de mooiste op deze Via Scaldea. Vooral de Sint-Maartenkerk van Jeantes is uitzonderlijk. 

Ze is niet alleen versterkt maar de Nederlander Charles Eyck zorgde voor een sterk staaltje religieuze kunst. Hij zou hier 40 m2 muurschilderingen maken maar het werden er uiteindelijk 400... met nog wat glasramen er bovenop. 

Eerst dacht ik aan Chagall of zelfs Modigliani; de Limburger heeft de bijbeltaferelen schitterend hedendaags vormgegeven.

Het landschap moest vandaag trouwens niet in schoonheid onderdoen. Temidden van de velden heb je hier een 360°-panorama. Dat moet zalig zijn als de nevel helemaal weggetrokken is. 

Zicht van op het terras van de b&b

Parfondeval is al langer uitgeroepen tot een van 'les plus beaux villages de France' en die titel hebben ze niet gestolen. Het dorpje heeft een versterkte kerk (door de torens heeft die de allure van een burcht) met een bijzonder portaal in witsteen, 

een tempel (in de Thiérache zijn van oudsher heel wat protestanten), een vijver op het marktplein, mooie eenvoudige landelijke architectuur, een wasplaats... 

In dit stemmige dorp vind ik een onderkomen bij Wil en Edward, een Nederlands echtpaar dat verhuisd is om hier in deze mooie en te weinig gekende streek een B&B annex camping te openen. Ze zouden  recht uit 'Ik vertrek' of 'Wij emigreren' kunnen komen.

Morgen staan er toch weer 31 km op het programma en dan is een zondags verwen-jezelf-dagje mooi meegenomen. 

Dag 6 Via Scaldea: Buironfosse-Plomion

De streek Thiérache waar ik me nu bevind, was me tot nu onbekend maar voor plunderaars en legers was dat vroeger niet het geval. Deze doorgangsweg tussen de Champagne en Picardië was een geliefd doelwit. Om te schuilen en zich te beschermen versterkten de inwoners van Thiérache hun kerken met donjons, wachttorens en schietgaten. In dit vredige coulisselandschap (weiden, velden afgezoomd met hagen) zijn hier tientallen zo'n versterkte kerken van natuur- en baksteen. 

Vanavond slaap ik in de gemeentelijke feestzaal naast de versterkte kerk van Plomion. 

Op het plein van dit dorpje is een -althans aan de spijs-/prijskaart te zien- een fijn restaurant, le  Huteau. Toen ik wilde reserveren, 't is per slot van rekening zaterdagavond en een pelgrim is nu ook geen armoedzaaier, zei de kok dat alles al volzet was. Maar geen nood, waar heb je zin in? We brengen het om halfacht naar het zaaltje en ... pour un pélerin c'est offert... 

Na een pittig wandelstokkendagje 'op en neer' stappen, luisterend naar de kwetterende vogels, ruisende bomen, klaterende beekjes en daarbij het gevoel te hebben van alleen op de wereld te zijn, wacht me dus nog een sublieme beloning. Wijn incluis, aan huis gebracht door de maître...

Ik trakteer mezelf dan maar op 5 cl jenever in de ambachtelijke distilleerderij hier honderd meter verder. Content zijn met iets kleins, 't is 't lang leven...

 

Dag 5 Via Scaldea: Landrecies-Buironfosse

 Het ontbijt vanmorgen was er een om duimen en vingers bij af te likken: een stuk brood met... Maroilles, gegrild in de oven, belegd met siroop en dan soppen in de koffie... Je zou haast gaan denken dat Dany Boon hier z'n inspiratie haalde voor Bienvenue chez les Chti's. En inderdaad, hier in de Hautes de Franse spreken ze precies zoals in de film... hein... 

M'n lunchpakketje eet ik in de schaduw van het stemmige dorpsplein van Prisches. De inhoud...? Je mag 1 keer raden: banaan, Bretoense cake (van Hervé en Annemarie), een appel én boterhammen met...  jawel.

Waar de tocht gisteren de halve dag doorheen het woud liep, staat vandaag het frisgroene landschap van de Thiérache op het programma: heuvelachtige weiden met hagen, verspreide bebouwing en natuurstenen of bakstenen huizen met leien dak. 

De grens tussen de departementen Nord en Aisne is ergens halverwege ongemerkt gepasseerd.

Vanavond slaap ik bij Marianne, de burgemeester van Buironfosse (1200 inw.). Enfin, in de telefoon zei ze toch: tu dors chez moi... In ieder geval is een burgemeester die Marianne noemt een echte française.  Benieuwd naar haar andere kwaliteiten... 

In Buironfosse leefden en leven de mensen nog met, in en van het enorme bos in de Thiérache: houthakkers, boomkwekers, zagerijen, timmermannen, wagenmakers, klompenmakers...

Er is hier  trouwens een klompenmuseum, ik moet er de gids der gidsen B.B. eens over aanspreken. 

Dag 4 Via Scaldea: Sebourg-Landrecies

Sebourg is gelegen aan de voet van de Ardennen en voor de wandeling van vandaag laat zich dat al zien in het landschap maar ook voelen in de kuiten. Een opwarmer voor het betere werk. 

Al vroeg in de morgen krijg ik een telefoon van Marie die me een overnachting voor vanavond aanbiedt. Voor de rest van de dag hoef ik me alvast geen zorgen meer te maken over l'hébergement; de enkele extra-kilometers naar Landrecies i.p.v. Maroilles maken dan ook niet veel uit. Het wordt een ontspannend dagje met muziek en zonder zorgen aan de voet van de Franse Ardennen waar hier en daar nog relicten van WOII op mijn pad liggen.

In het foret domaniale de Mormal  loop ik kilometers aan een stuk in kaarsrechte lijn  pal zuidwaarts,  voor zover dat in een bos mogelijk is natuurlijk. 

In het Parc régional de l'Avesnois,  een bijna tienduizend hectare groot woud, zie je herten, reeën, eekhoorns... en de omgewoelde grond verraadt de aanwezigheid van everzwijnen maar die hebben mijn pad niet gekruist. Reetjes wel en het moet gezegd, Jan V, de 'reetjes' zijn hier prachtig. Nochtans is de biodiversiteit hier beperkt want in de oorlogen werden de bossen hier helemaal kaalgekapt en leeggeplukt waardoor er nu weinig dood hout is en dus weinig amfibieën. Maar het bos herstelt zich langzaam, het aantal vogelsoorten dat geïnteresseerd is in mijn lunch is opmerkelijk.

De specialiteit van de streek is hier natuurlijk Maroilles, een halfharde kaas die 2-3 maanden moet rijpen. Marie, haar man is diaken, presenteert me hét streekproduct bij uitstek, de kaastaart  flamiche au Maroilles;  met 'een' glas Côte de Rhône is dit een ideale combinatie. Na het aperitiefje, 'een' blonde Leffe met Picon..., is de basis gelegd voor een goede nachtrust.

 

Dag 3 Via Scaldea: Hergnies-Sebourg

Het was zalig wandelen in de morgen met de opkomende zon op mijn snoet en de vogels die hun lief proberen binnen te doen. Ook vandaag staat slechts een twintigtal kilometer op het programma. 30 en meer worden meer  uitzondering dan regel; zo is er meer tijd om te genieten van een bankje, een  gesprekje met een visser of een eenzame wandelaar. En hoe uitzonderlijke die is, hoe interessanter. Daar is Erasmus weer ..

Halverwege de route zet ik me neer op een bankje naast de kerk en neem ik het lunchpakketje dat Daniëlle me meegaf. Brood met beleg, twee bananen, 3 eieren en wat koekjes als dessert. Ik voel me  als een verwend jochie dat van oma zijn boterhamdoos meegekregen heeft naar het speelplein. Op het bankje vlei ik me neer met mijn hoofd op de rugzak en hou ik een siësta van een half uurtje. Daarna maak ik een ommetje naar Marchipont, een grensdorp in België en Frankrijk (er zijn dus twee Marchiponts...). In het kerkje daar, waar nog eens per jaar een mis gehouden wordt, bulkt het van kunstschatten, zoals je die zo vaak in Frankrijk tegen komt. Een calvarie uit de 16e eeuw, een St-jacobsbeeld uit dezelfde tijd,...  maken het ommetje meer dan de moeite waard. 

's Avonds ben ik te gast bij de ex-bakkersvrouw van het charmante Sebourg, met een kasteel en een opvallende kerk die op de heuvel gebouwd en dus al van erg ver te zien is. In de kerk is vooral de houten lambrisering waardevol alsook de 'piscine liturgique', om de resten van b.v. het doopwater niet in de riolen te moeten gieten maar naar de funderingen van de kerk te leiden.

We sluiten de avond af met een partijtje Rummikub. Ik laat Dominique het eerste spelletje winnen en daarna maak ik haar twee keer meedogenloos  af met twee jokers. 

dag 2 Via Scaldea: Doornik-Hergnies

Zo, de kop is er af. Na Kortrijk-Doornik vorige week als proloog is de stad met de vijf gelijke klokkentorens ideaal om aan te sluiten op de Via Scaldea. Doornik is altijd een belangrijke etappeplaats geweest op de weg naar Santiago de Compostela.

De uitgang van deze kunststad (Rogier van der Weyden, tapijtweverijen, porselein, kathedraal met werk van Rubens...)  loopt langs het jaagpad langs de Schelde. Deze rivier (Via Scaldea) blijft mijn trouwe metgezel voor de rest van de dag.  Tot de middag  is vooral de vroegere en huidige cementindustrie de uitdrukkelijke aanwezige, in de namiddag loopt het traject langs de Schelde doorheen een frisgroen natuurgebied van de Mortagnestreek. 

De zoektocht naar een slaapplaats in Condé verliep deze keer niet van een leien dakje. 

*Voorzieningen voor pelgrims zijn er hier sowieso niet. 

*Van de presbytère kwam maar geen antwoord. 

*Het stadhuis van Condé was vrij duidelijk: 'On ne peut pas vous aider, Monsieur...'  

*Een telefoontje naar de burgemeester kon niet helpen...

Toen ik in het natuurgebied in het charmante Hergnies aankwam, hield ik het voor bekeken en besloot daar te zoeken naar een slaapplek. 

*De accommodatie voor openluchtklassen kon me niet ontvangen; stel je voor, een zestiger bij veertig pubermeisjes...  Volgende stap: stadhuis.

*Daar gaf men me een lijst van gîtes maar de bediende wist blijkbaar niet dat die enkel verhuurd worden per week. Volgende stap: de parochie.

*De permanentie in de parochie was onbestaande. Volgende stap: het café.

*In café de la mairie raakte ik ook niet verder. Volgende stap: op zoek naar een boerderij.

Net op dat moment kruist Danielle, met haar boodschappentas op weg naar huis, mijn pad en brengt de redding. In het sobere huis met negen katten valt me een royale ontvangst te beurt: een hartverwarmend avondmaal, inclusief Leffe, kaas als dessert en nog een ijsje bovenop.

Zoals zo vaak in 't leven draagt elk probleem de kiem in zich  van de oplossing. En die is vaak beter dan voordien. 

Camino 2022

Het pelgrimvirus laat blijkbaar niet makkelijk los. Onderweg zijn, en zijn we dat niet heel ons leven, is een heel bijzondere ervaring. 

Door in de natuur te wandelen kom je echt tot jezelf en word je gevoeliger voor wat echt belangrijk is. 

Een camino is loutering. 

Een camino is loskomen uit de mallemolen van het dagelijks leven; rust, ook in je hoofd. 

Een camino is vooral onthechting van bezit en persoonlijk belang. 

Een camino helpt je ook om persoonlijke ballast achter je te laten: ‘Hoe ga ik verder met de volgende decennia…’. 

Na de camino, wanneer de échte Camino begint, gaat het gemakkelijker om de controle los te laten. Je staat open voor wat gewoon op je pad komt, of je nu iets zoekt of niet. 

Ook loslaten hoort daar heel sterk bij. Je hebt onderweg immers contact met mensen die je toevallig tegenkomt; dat zorgt voor aangename gesprekken en échte verbinding. Die mensen krijgen al heel snel ‘voor eeuwig’ een plaats in je hart. Maar hen na enkele dagen weer loslaten is er een onvermijdelijk onderdeel van. 

Na een vrij intense periode (o.a. overlijden van Ivan) dient de tweede jaargang van de Camino zich aan, uiteraard via een andere route dan vorig jaar. Wie de blog van 2021 volgde, zal zich herinneren dat de route in Frankrijk via Chartres, Tours, Bordeaux (de Landes) om via Baskenland Spanje binnen te gaan, van noordoost diagonaal naar zuidwest zeg maar, niet de mooiste was. Ervaren caminogangers zeiden me vorig jaar herhaaldelijk dat de Via Podiensis veruit de mooiste is. Daarom ziet de route van 2022 er grosso modo als volgt uit: 

-Via Scaldea, de Schelderoute: (Izegem-) Doornik-Reims: 220 km 

-Via Campaniensis, de champagneroute: Reims-Vezelay: 285 km 

-Vezelay - Le-Puy-en-Velay, door de Morvan: 472 km -Via Podiensis: Le-Puy-en-Velay - St-Jean-Pied-de-Port: 751 km 

-Camino Francés (of een andere, we zien wel): 775 km 

2500 km in totaal dus en daarvoor reken ik weer op een honderdtal stapdagen hoewel die wegens omstandigheden een paar keer zullen onderbroken worden. Zo keer ik eind mei al voor enkele dagen terug voor de eerste communie van Stiene. 

De routes zijn niet het enige verschil met vorig jaar. Dit jaar vertrek ik, doelbewust, meer onvoorbereid dan vorig jaar. Er zijn helemaal geen overnachtingsplaatsen gereserveerd noch geselecteerd, ook niet voor het begin, en ook de gpx-bestanden heb ik slechts voor de eerste dagen opgeslagen. Het wordt dus ongetwijfeld meer een avontuur dan vorig jaar en dat betekent meteen ook meer vrijheid en een minimale planning.

Route van 2021: Tours (A), Bordeaux (B), Saint-Jean-pied-de-port (C,) Santiago de Compostela (D), Porto (E), Ferrol (F), Maxia en Fisterra:

Route van 2022: Reims (A), Vezelay (B), le-Puy-en-Velay (C), Saint-Jean-pied-de-port (D), Santiago de Compostela (E):

 Momenteel staat nog niet vast welke Camino ik in Spanje zal nemen. Er is immers keuze te over. 

Vertrek: dinsdag 3 mei 2022. 

De blog: wie vorig jaar al de blog ontving via follow.it zal ook nu weer automatisch via mail geïnformeerd worden over het verschijnen van een nieuwe blogtekst en hoeft dus niets te doen. 

Wie zich voor attendering via e-mail wenst aan te melden, volgt onderstaande stappen: 

1. ga naar www.follow.it Vul de naam van de blog in: www.geertstapthetaf.blogspot.com 

2. Op de tweede pagina klikt u gewoon op ‘continue’ 3. Op de derde pagina vult u uw e-mailadres in. Klaar! Telkens er een blog gepubliceerd wordt, krijgt u een melding. 

 Je kan ook direct naar de blog gaan (www.geertstapthetaf.blogspot.com) en daar in de linkerbovenhoek je e-mailadres achterlaten. 

Het filmpje (niet chronologisch maar thematisch) van 2021 (Via Brugensis en Turonensis, Camino Francés, Inglés en Portugués, Muxia, Fisterra) vindt u hier.

Laat de tweede Camino maar komen. Hopelijk is het aantal ontmoetingen en gesprekken met pelgrims met zeer verschillende achtergronden, nationaliteiten en leeftijden even groot en zinvol als vorig jaar. Want niet Santiago is het doel, de Camino zelf is het doel; maar dat weet u nog van vorig jaar.