Het valt me op dat ik vandaag geen enkele foto heb getrokken.
Het verlaten van een stad in de grootte-orde van Salamanca is saai. Je moet doorheen urbanisaties en industriële polygonen. En de Via de la Plata volgt vanzelf al hoofdzakelijk de N630.
Het landschap zelf bevat niets nieuws: de Castiliaanse hoogvlakte.
In de albergue kom ik de eerste Vlaming tegen: de zeventiger Albert, een socioloog. Hij wandelt met de Française Claudine en later komen nog twee Fransen en een Canadese binnen. Met zes in een kamer... Snurkers mogen zich onthouden...
Vooruitkijken naar morgen durf ik niet: 15 km óp de N630, in de regen... Ik denk dat ik een bus neem morgen.
waar de (steen?)arenden en gieren zich door de wind laten meedrijven om hun biotoop af te speuren naar een prooi. 
Het is een plezier om ze te zien, vooral als je enkel de op je velux kakkende duiven gewend bent. 
Op de grond is het even boeiend, met als uitschieter toch de in het wild groeiende (vlinder)orchideeën. 
Of de runderen die me de weg versperren; de ene kijkt me nieuwsgierig aan en passeer ik gezwind, de andere die dreigend een stap in mijn richting zet om haar kalf beschermen doet me toch een stapje rapper doorlopen... 
De route loopt er eigenlijk langs en het is begrijpelijk waarom. Ik kon me de klim naar het centrum besparen want binnen de stadsmuren is er echt niets speciaals. 
Het enige voordeel is dat ik bij mijn koffie voor m'n broodje avocado ook wat huisgemaakte pintxos krijg. Een rare combinatie misschien, maar dat is hier de gewoonte. 