Dag 93: Pedrón-Santiago de Compostela, 25 km

En de dagen gaan voorbij.De dagen hebben ons gemaakt. En zo werden we geboren. We zijn de kinderen van de dagen, de zoekers van het leven. Als wij de kinderen van de dagen zijn, is het niet vreemd dat van elke dag een verhaal ontbreekt.   Wetenschappers zeggen dat we uit atomen zijn gemaakt, maar een kleine vogel vertelde me dat wij uit verhalen zijn gemaakt. Eduardo Galean

Deze laatste etappe van de Camino Portugues gaat grotendeels door verstedelijkt gebied. Ze is niet zo mooi als de laatste etappe van de Camino Francès maar valt toch te genieten  door de bossen en door het Duitse gezelschap van Anja (werkt voor een ngo) en Alicia (in een reisbureau). De gemengde achtergrond levert rijke conversaties op en de tijd passeert snel. 

Samen wandelen we SdC binnen. Voor mij is het uiteraard een redelijk emotieloze déjà-vu, in niets te vergelijken met tien dagen geleden. 
In het pelgrimsbureau deelt de man achter ‘t loket me mee dat ik onderweg onvoldoende stempels verzameld heb in m’n credencial...stel je voor. Je stapt 30 km per dag en wordt verondersteld om in een kerk of pub een extra-stempel te vragen. Ook hier heeft de administratie de overhand genomen en heeft bureaucratie toegeslagen. 

Door mijn lange ‘staat van dienst’ krijg ik m’n tweede Compostela 
en dat gaan we na de botafumeiramis vieren met een tapasavond die wat te lang uitloopt... Gelukkig staat er morgen geen dagtocht op ‘t programma.

Dag 92: A Portela-Pedrón, 30 km

Wandelen boven en onder de wijnranken

Deze voorlaatste etappe van de Camino Portuguès (morgen ga ik voor de tweede keer Santiago binnen) is weerom een mooie, misschien wel de mooiste, etappe in het Gallicische (berg)landschap.

In Calda de Reis, een kuuroord met thermaalbaden (met sodium, lithium, bicarbonaat, fluoride... enfin voor alle kwaaltjes) ontmoet ik Martina, een Tsjechische onderwijzeres, met wie ik de rest van de weg verder stap (ik kan nog eens mijn onderwijsstokpaardjes bovenhalen) maar we praten uiteraard ook over de scheiding Tsjechië-Slowakije (daar lukte het wél maar ze hadden dan ook Vaclav Havel). 

In de albergue in Pedrón, de hoofdstad van de groene pepers, krijg ik het laatste vrije bed en heb meteen een eigen badkamer. Kostprijs: €8.

Er kan wel een glaasje van af vanavond met Martina en met Alejandro, een Bask die nu in CPH woont. Het glaasje wordt een tapasavond; dat begint hier stilaan een gewoonte te worden...

Dag 91: Redondela-A Portela, 34 km

In de wereld van de camino’s (van de paden) is schoonheid continu en voortdurend in verandering (Milan Kundera). 

Australiërs hebben de reputatie echte zuipschuiten te zijn maar als ik vertrek ligt Alex nog te bekomen van het avondje stappen. De frisse lucht doet me goed en hoewel ‘t regenachtig is, blijft de temperatuur zwoel en loop ik nog steeds in m’n t-truitje. 

@Giel: je gele petje heb ik nog steeds vandoen tegen de zon. Er zijn wat zweetvlekken en een bruin randje maar ik vermoed dat je dat laatste niet eens zo heel erg zal vinden...🤪. 

Twee beklimmingen vandaag, van respectievelijk 120 en 135 meter met een lekker avontuurlijke ondergrond. De route volgt hoofdzakelijk de as van de ‘nationale’ maar loopt toch hoofdzakelijk langs bospaden. Om Pontevedra, de provinciale hoofdstad, te bereiken maak ik gebruik van een prachtig rivierpad om de mooie oude binnenstad binnen te komen. 

De hele dag wandel ik alleen, ‘t is eens wat anders. Pas op ‘t einde wandel ik met Ivan en Marylou, een Colombiaans koppel. Van zodra we beginnen te praten, delen ze hun eten uit: chocolade, fruit... typisch Colombiaans. Zelf geef ik hen m’n Voltaren tegen hun tendinitis. Ook dat is Camino. 

Dag 90: Tui-Redondela, 34 km

Wandel met een open inborst, en vertrouw erop dat de bestemming snel dichterbij komt (tekst gevonden tijdens de beklimming op een rotsblok). 

Het is zowat de dag van de jongeren, vandaag. Het begint al in de vroege ochtend (waarschijnlijk kon de baby niet slapen) met een koppeltje dat met een kinderwagen de Camino afstapt. Il faut le faire. 

Kort daarna wandel ik een  tijdlang met Sabine und Stefan (Dl.) met een baby in de rugzak. 20-25 km, bergop. Il faut le faire...

Gezien ze  na 20 km stoppen, wandel ik verder met Lolly (Lolita). Zij spreekt echter enkel Spaans maar moeilijk gaat ook en soms helpt de natuur wel een handje...😉

In de albergue ontmoet ik de Australische Alex, met wie ik de namiddag en de avond doorbreng. Het lijkt wel alsof we in de bar meer en meer tapas krijgen naarmate we meer drinken. De looks van Alex zullen daarvoor wel wat meer verantwoordelijk zijn dan de mijne...

De etappe van vandaag kon korter, maar ik kies voor de variante door het natuurgebied  en langs de rivier waardoor ik het grootste industriepark van Galicië vermijd. 

Toch is er weer een serieuze klim (dit is nu eenmaal Galicië) van 5%. Maar eens je boven bent en je komt uit het bos, is de beloning navenant. Aan de horizon is Vigo en zelfs de oceaan te zien. 

Dag 89: Ponte de Lima (P.)- Tui (Sp.), 37 km

Voor zo’n etappes komt een mens naar de Camino Portuguès. Eindelijk. 

Bossen, bergen, bloemen, klimpartijen, herfstkleuren, weg van het verkeer en -vooral in de namiddag, als de wolken weggetrokken zijn en de zon er door komt- af en toe een mooi panorama. 

De klim van de Alto da Portela Grande (het de Labruja-natuurgebied) is een kuitenbijter. Niet alleen door de helling van 8% (315 m in 4 km), maar vooral door de rotsachtige en oneffen ondergrond. 
De meesten houden het in Rublães, na 17 km, dan ook voor bekeken. Niet zo voor een geoefend hiker; het is nog maar middag en er kunnen nog wel een paar uurtjes bij op de oude Romeinse ‘kasseien’. 

Ik heb de keuze tussen Valenca of Tui, beide grenssteden. Maar in Tui hangt in het karaktervolle, stokoude centrum bij de imposante kathedraal, die je trouwens al van ver ziet opdoemen, nog steeds de glorie van weleer. 
Het stadje is echt een plaatje, een juweeltje dat gewoon mooi ligt te zijn. Na een bezoek aan het historisch, rijke centrum 


eet ik mijn avondmaal op een bankje aan de rivier de Miño, de natuurlijke grens met Portugal. 

Dag 88: Barcelos-Ponte de Lima, 34 km

Omdat ik laat vertrokken ben, haal ik onderweg de twee Amerikaanse koppels van eergisteren in; Lisa geeft me een hartverwarmende opsteker. 

Het was een lange maar interessante dag door een wijngebied, met enkele zware hellingen. De belangrijkste klim (>5%) brengt ons (Anton, een Russische bedrijfsrevisor, en ik) naar Portela de Tamel. We praten honderduit over elkaars land, cultuur, de Krim, dictators Poetin en Loekasjenko... en de tijd vliegt voorbij. Na 30 km nemen we afscheid; hij neemt geen tijd voor een lunchpauze en trekt straks nog minstens 15 km verder dan ik...

Ik houd het bij het prachtige en monumentale stadje Ponte de Lima, aan de oevers van de rivier de Lima. 
Wanneer ik arriveer, is iedereen aan het genieten: ijsjes op een bankje, bier op de terrasjes, flaneren op de Romeinse brug... iedereen is hier blijkbaar relaxed maar ‘t is dan ook zondag. 
Tegen de avond begint het te regenen en ik kan mijn terrasje om de beroemde witte/groene wijn te proeven maar beter uitstellen. 

Dag 87: Vilarinho-Barcelos, 27 km

Een schildpad weet meer over de weg dan een haas. 

In de voormiddag loop ik met Beth over lokale wegen door landelijke gebieden met lichte hellingen. 

Het landschap is al een stuk beter dan gisteren maar toch nog niet om over naar huis te schrijven. De bloemenpracht daarentegen is ongeëvenaard, net als de citrusbomen in de tuinen langs de weg. 
Het grootste verschil met de Camino Francès blijft het feit dat de weg vooral gedeeld wordt met de auto’s en op de ‘kinderkopjes’ maakt dat een hels lawaai. Als voetganger kan je hier maar beter aan de kant gaan want die Portugese Johnny’s schuiven geen halve meter opzij voor een pelgrim. Als voetganger spring je hier maar beter in de gracht, als er al een is. 

Na een uur of twee krijgt Beth een dip en na de lunch (brood met olijfolie) loop ik alleen verder naar Barcelos. Op 20 km (buiten de route) ligt de monumentale stad Braga (naar bevolking de derde in Portugal) maar ook Barcelos is interessant. 
Ik dacht in Spanje veel gouden altaarstukken gezien te hebben maar Portugal heeft blijkbaar al het goud van Brazilië buitgemaakt...

Drie altaarstukken, één was niet genoeg, uit de 18e-eeuwse kerk Igreja Bom Jesus

Na het avondmaal (voorgerecht en biefstuk-friet met 1/2 l wijn voor de pelgrimprijs van €6...) met Ash (U.K.), Tiago (Brazilië) en Beth die weer verrezen is, 
gaan we nog naar het motorcross-spektakel kijken op en onder de oude Romeinse brug over de Tio-rivier. Het klimaat is hier in Portugal duidelijk geen heet hangijzer...