Ik stap het af

Dag 39: Saugues-Le Rouget, 30 km

In vergelijking met gisteren zijn zowel het weer als het landschap in schoonheid verminderd. Mooie plekjes komen we nog wel eens sporadisch tegen, idem voor de zon. De wolken en wind daarentegen komen meer en meer op de voorgrond.

De beklimming van La Margeride (van 930 naar meer dan 1.300 meter) doe ik samen met Jiro en Yuki, een Japans echtpaar dat hier vooral voor de bergwandelingen komt.

Het gesprek breekt het monotone van de naaldbossen en de hooggelegen weides voor de Aubrac-koeien en schapenkuddes.

De dorpjes met hun bergarchitectuur en leistenen daken zijn sober.

Deze streek (Le Sauvage) doorkruis ik met Christian, een fitte zeventiger die z'n eerste Camino stapt.

De albergue in Le Rouget, naam die verwijst naar de rode stenen (cf. Roussillon) die hier gebruikt werden voor huizen en romaanse kerken, is een boerderij met melkvee.

De 22 (melk)koeien leven hier nog in alle rust en vrijheid en na 10-15 jaar melkproductie is het vlees nog altijd goed genoeg voor grootkeukens, voor Mc Do en voor... ragoût.

Het gezamenlijk avondmaal (we zijn met tien aan tafel, negen Fransen een een Vlaming) laat zich dan ook makkelijk raden.

Dag 38: St Privat d'Alliers -Saugues, 21 km

De Bretoen Corendon heeft geen deugd gehad van zijn vier (!) dubbele (!) Grimbergens. In de slaapkamer met twee stapelbedden laat hij dat duidelijk horen maar dit is potverdorie geen dronkemansgesnurk meer. Of het neus-, keel-, mondsnurken of apneu was weet ik niet, waarschijnlijk alle vier, maar om halfeen heb ik mijn matras en slaapzak genomen om me in de keuken te gaan leggen. De andere Bretoen André kon het ook niet meer uitstaan en verhuisde naar de eetplaats. Een uur later val ik uiteindelijk in slaap om vijf uur later de dag te starten.

Na de veel te korte nacht begint de tocht door het historische en uitgestrekte grondgebied van Gévaudan (de naam van toen er hier nog provincies waren), nu Lozère in de Languedoc-Roussillon.

De streek is weer supermooi, het lijkt wel of ik rondloop in een diavoorstelling of een promofilmpje van Tourisme France. De gidsen en websites hebben niet gelogen, deze Via Podiensis, althans dit eerste deel, is een wondermooi wandelgebied.

Na de granieten bergen van La Margueride

brengt een vrij steile afdaling ons naar de rivierkloof van de Allier

en tijdens de veeleisende daaropvolgende veeleisende klim trek ik weer de ene foto na de andere.

Na de rotnacht heb ik het efkes gehad met Bretoenen. En kan ik er wat aan doen dat ik vandaag enkel medemensen van de andere kunne tegenkom? Gisteren allemaal ouwe grijze venten, vandaag dient zich een veel, euh... esthetischer gezelschap aan.

De eerste is Nathalie, een Parijse cuisinière op filmsets. Ze vraagt me of ik die 'muzikant' was gisteravond... Ze hadden het gesnurk gehoord tot in de andere kamer maar een terrasje later

herkent Hélène me als slachtoffer i.p.v. als dader... Zoals zoveel jongeren hier neemt ze een sabbatjaar vooraleer ze haar studies voor onderwijzeres aanvat. Waaraan je een goede leerkracht herkent, wil ze van me weten... En nog een boel meer, natuurlijk. 😁

Wat verder neem ik een steilere maar kortere weg en verlies zo mijn gezellinnen.

Maar geen nood, daar is Jade, studente Ecologie en Milieuwetenschap (in een... sabbatjaar). En vegetariër.... het gespreksonderwerp laat zich raden.

Met Brigitte, een Roemeens-Duitse vertaler die nu als HR-manager werkt, komen we Saugues binnen. Mijn kamer in de Auberge municipal heeft drie bedden. En géén Bretoen. Het wordt een rustig nachtje...

Is het de schoonheid van het landschap of van mijn wandelmaten, in ieder geval heb ik het niet eens gemerkt dat we vandaag een niveauverschil van 500 meter overbrugd hebben. Mijn knie voelt al een stuk beter aan... 🫣

Dag 37: Le Puy-en-Velay - St Privat d'Alliers, 24 km

1. Arriveren in Le Puy
Eens je de TGV inruilt voor een gewone trein (in St-Etienne) is het Caminogevoel direct helemaal terug. Alles uit deel 2 van enkele weken geleden schuift op het tempo van het traag klimmende boemeltreintje een uur lang aan me voorbij:

de valleien van de Auvergne, de Loire, de 'gorges', de dorpjes met namen eindigend op -ac (=water) en de rotspartijen met hellingen tot aan het 744 m hoog gelegen Le Puy. En de zon... in dit groene landschap dwingt ze de herfst tot uitstel. Voor mij niet gelaten.

Hoe raar 't ook klinkt, maar dit ritje heeft iets van thuiskomen. In deze tijd van 't jaar groeien hier krokussen en narcissen... Ik ben precies in The Metaverse beland...

Wat een gelukzak ben ik toch maar weer. Dankbaar dat dit me gegeven is.

2. Le Puy verlaten is altijd speciaal. De mis 's morgens om zeven uur, gecelebreerd door de bisschop zelf, wordt gevolgd door de zegening van de pelgrims (waaronder Australiërs, Amerikanen, Canadezen, Japanners en uiteraard ook Europeanen).

Daarna komt het spectaculaire gedeelte: de vloer van de kathedraal opent zich letterlijk

en je verlaat Le Puy via de indrukwekkende trap aan de gotische toegangspoort van de kathedraal .

Daarna begint de klim door het Centraal Massief, langs de paadjes en dorpjes aangelegd met vulkanische stenen van de Velay.

De klim is niet erg veeleisend, behalve bij de uitgang van de stad, en slechts een goede 20 km verder, bij het bereiken van Saint-Privat, is er nog een gevaarlijke afdaling.

Onderweg kom ik, naast schitterende decors, ook nog heel wat andere pelgrims tegen. Onder hen veel jongeren maar ons groepje op het einde van de etappe bestaat uit één Vlaming en drie... Bretoenen. Alweer Bretoenen... het lijkt wel mijn lot op de Camino...

Dat wordt dus weer Grimbergen op het enige terrasje van St-Privat, een typisch etappeplaatsje waar vooral de lokale cafébaas garen bij spint (€7 voor een Grimbergen... 7!!!). Er is ook nog een boucherie waar ze volgens een local de beste droge worst van Frankrijk hebben (maar in vergelijking met die van Peter en Maureen is dit maar vettige saucisson) en een bakker-kruidenier die denkt dat pelgrims allemaal grootverdieners zijn ...
We laten 't niet aan ons hart komen en sluiten de dag af met het typische gerecht van deze streek, en bij uitbreiding van de hele Camino. Éen keer raden... groene linzen.

Op de TGV naar Le Puy en Velay

De Vía Podiensis is, althans volgens de gidsen en hikinggroepen, de mooiste, de meest populaire en oudste van de Camino's in Frankrijk.
Al meer dan duizend jaar (bisschop Godescalc van Le Puy in 950 was de eerste) stappen pelgrims van aan de kathedraal in Le Puy (Haute-Loire) naar de voet van de Pyreneeën.
Veel Vlamingen sporen eerst naar Le Puy (ik schrijf dit tekstje op de TGV) om deze naar verluidt mooiste tocht in Frankrijk daar aan te vatten; de eerste duizend km die ik dus in het voorjaar al te voet afgelegd heb. De lange zomer was te heet en het najaar dat vandaag officieel begint, biedt meer dan voldoende kansen om comfortabel naar de voet van de Pyreneeën te trekken. Enfin, comfortabel...

Van in Le Puy is het nog 1530 km naar Santiago (750 naar SJPdP, en van daar nog 780 naar SdC). Ik neem er in ieder geval mijn tijd voor; geraak ik er dit jaar niet, dan is de rest voor volgend voorjaar... Een mens zou zot moeten zijn om er een competitie of een race van te maken. Wie de Camino loopt, laat de Camino aan zich voorbij lopen... Ik neem me dan ook stellig voor om te genieten, met nadruk op niet, en te beleven, met nadruk op leven. We zien wel, met andere woorden.

Een groot deel van de pelgrims op de Via Podiensis zijn uiteraard Frans en Duits maar je komt er naar verluidt ook steeds meer Vlamingen, Ollanders en in mindere mate Zwitsers, Oostenrijkers, Italianen, Canadezen en Noord-Amerikanen tegen. Of misschien wel weer de Hongaarse Gyuri...😁

De Via Podiensis, die eindigt in SJPdP waar de Spaanse routes beginnen, is uitgebouwd rond de GR 65. En zoals het een GR betaamt, maakt die allerlei omwegen en verkiest een steile klim over de top boven een rustige wandeling. Ik neem me voor om me niet te ergeren aan de busjes met bagage die voortdurend voorbijrijden, noch aan de gewone hikers bij wie de GR65 vrij populair is en die meerdere slaapplaatsen reserveren en er dan één uitkiezen, afhankelijk van waar ze arriveren en waardoor 'echte' pelgrims dan voor het bordje 'complet' staan...

Ik zie vooral uit naar de vulkanische pieken, het plateau van Aubrac, de uitzonderlijke landschappen en de wilde natuur (Aubrac, Quercy), de vallei van de Lot met enkele van de ‘Mooiste dorpen van Frankrijk’ en misschien een ommetje naar Rocamadour. Komt dan een klepper van formaat: Conque, helemaal verdoken tussen de bergen in de bossen. De verborgen parel Cahors, heus niet alleen voor de wijn. En het feest gaat maar door: Moissac heeft een indrukwekkend klooster, waar een reünie met Michel gepland staat... Enfin, dat zal misschien net naast het klooster zijn🫣...

De Via Podiensis is de enige route naar Compostela die op de werelderfgoedlijst van de Unesco staat, samen met 12 monumenten op die route. Morgen, dag 37, begin ik in één ervan: de kathedraal van Le Puy.

In Le Puy zitten de 1000 eerste km er op...

* Het is niet evident om van Vézelay naar Le Puy-en-Velay te gaan. Tussen start- en eindpunt is er geen officiële pelgrimsweg en dus ook geen Camino- bewegwijzering; als pelgrim ben je aangewezen op een combinatie van twee lange afstandspaden: de GR 13 en de GR 3.

* In deze regio zijn die GR-paden fysiek vrij zwaar. Hellingen staan elke dag op het programma, de ene al steiler dan de andere.

* Voor pelgrims die een beetje avontuurlijk aangelegd zijn en niet graag in de grote massa terechtkomen, is dit stuk zeker een aanrader.

* Anderzijds zijn er weinig overnachtingsmogelijkheden waardoor de etappes soms lang uitvallen, terwijl in de natuurparken bijzonder weinig winkels (of terrasjes) te vinden zijn.

* Omdat er nauwelijks specifieke gîtes of auberges voor pelgrims zijn, kom je al gauw in een duurder segment terecht.

* We doorkruisten vooral de Morvan en de Auvergne. In de Morvan loop je vooral door bossen en in een gesloten landschap, de Auvergne daarentegen is erg open en toont prachtige vergezichten in een schitterend natuurgebied met meren, uitgedoofde vulkanen, bergketens...

* De Morvan is zeer groen en daar is een reden voor. Overvloedige regens zijn er niet zeldzaam en kunnen de wegen onbegaanbaar maken. We hebben wel meer op en in rivierbeddingen gelopen en dat is vaak sakkeren ...

* De Guide Lepère plant deze tocht in 17 dagen. Door de weinige accommodaties in deze regio pasten we sommige routes aan waardoor we slechts 15 dagen nodig hadden om de 460 km af te leggen. Toch gemiddeld >30km/dag...

* De teller staat intussen op iets meer dan 1000 km. Nog 1500 te gaan dus... Het vervolg is gepland voor september.

* Bijkomend resultaat: 2 blauwe nagels en een bloedblaar. Met Meindls van 2 maten groter... Dat zegt veel over de toestand van de 'chemins...' hier

* We overnachtten bij particulieren, in gîtes, abdijen, campings en een keer zelfs in een hotel.

* Anderzijds voorziet Lepère ook dagen van 39 en 41 km, wat gewoonweg zot is in deze streek. Komoot brengt dan al snel een erg aanvaardbaar alternatief. Een beetje inventiviteit met een goede GPS (Komoot!) scheelt al snel een flinke slok op de borrel.

* Dat we deze twee weken helemaal met z'n tweeën tot het einde zouden stappen, was niet vooraf gepland; pas op 't laatst kwam het er van en wonderwel lukte het ook voor Berts vakantiekalender met Mikaela. Twee weken vader en zoon op een Camino... ik kan het iedereen aanraden. 't Is een luxe en een voorrecht.

Dag 36: Bellevue La Montagne - Le Puy en Velay, 27 km

De laatste wandeldag van dit tweede deel verliep uiteindelijk weer op een officiële Camino-route met de geelblauwe wegwijzers naar Compostela.

Tegelijk was vandaag een van de lichtste etappes: 'slechts' 27 km maar vooral 710 meter dalen en slechts 430 m stijgen. De klimpartijen blijven je teisteren tot het bittere eind maar met het doel in zicht is dit 'just a walk in the park'...

Een echte flandrien bijt z'n tanden nog liever stuk op een oude taaie baguette dan op een hellinkske in de Auvergne.

We pakken onze tijd vandaag en houden regelmatig halt, in St-Paulien en in Polignac voor koffie, cola... en om de noodrantsoenen uit onze rugzak soldaat maken.

Vooral het zicht op de uitgedoofde vulkanen en de meren hier en daar brengen aangename afleiding. Ook het beroemde Mariabeeld en de kathedraal van Le-Puy-en-Velay liggen elk op zo'n vulkaantop, wat een spectaculair zicht oplevert.

We overnachten in le Grand Séminaire, naast de kathedraal, pal in het werelderfgoedgedeelte van Le Puy. Mijn ultiemste poging om met Bert een late roeping in de familie te krijgen, zal niet veel meer uithalen, vrees ik. Misdienaar zijn in Kachtem was al voldoende als ambitie...

We hebben geluk want er is Lichtfestival in Le Puy en dat levert natuurlijk spectaculaire beelden op.

Een stijlvoller afsluiter van een toch wel zwaar tweede deel van deze Camino is moeilijk denkbaar.

Dag 35: Viverols-Bellevue, 28 km

Onze voorlaatste dag in de Auvergne is zowaar representatief voor het volledige traject van Vézelay naar Le Puy: de hele tijd hellingen, op en neer, stijgen en dalen, klimmen en zakken...

Ook vandaag nemen we een alternatieve route maar toch wandelen we de hele dag met zicht op de uitgedoofde vulkanen rond de Puy de Dôme.

In Bellevue La Montagne, onze etappeplaats, logeren we in l'hotel des voyageurs, waar wel eens meer pelgrims overnachten.

'Demain matin, vous ne prenez quand-même pas le petit déj à 7 h, quoi? J'en ai marre...' zegt de bazin die recht uit Kiekeboe zou kunnen komen. Wanneer Bert zegt dat hij graag vegetarisch wil eten, breekt haar klomp helemaal. 'En geen vis ook...? Ok, dan is 't salade met een ei...'.

Zo'n klantonvriendelijkheid maakten we zelden mee en in het dorp is de dragonder daarvoor ook gekend.

In die mate dat Bernadette ons voorstelt om bij haar thuis te gaan eten ...

Ze werkt voor het voedselagentschap en geeft cursussen kwantumkoken......

Ze wil ons graag een vegetarische maaltijd bereiden: taboulé, quinoa, linzen en een burger van haver, paprika en aubergine, allemaal kwantum. En met eigen wijn van... verbena!?!